ผู้เขียน: 悅璃乃 (えりの)(jpdong@hpu.edu.kg)

พูดแล้วก็น่าอาย ทุกครั้งที่เกิดเรื่องใหญ่ๆ หรือพูดให้ถูกคือทุกครั้งที่ชีวิตกำลังจะมาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญ ในใจของผมมักจะเกิดความกระสับกระส่ายแบบ “ทำอะไรไม่เป็นงานเป็นการ” ขึ้นมาเสมอ

ในเวลานี้เอง ขณะที่จมอยู่ในบรรยากาศอันอึมครึมของการเตรียมสอบเข้าบัณฑิตศึกษา ผมกลับกำลังนั่งเคาะแป้นพิมพ์เปิดบทความแรกของเว็บไซต์ใหม่ด้วยความกระตือรือร้นอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ภาพเหตุการณ์นี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน ย้อนกลับไปในช่วงฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2565 ตอนนั้นเป็นช่วงที่ผมพักการเรียนมัธยมและอยู่บ้าน ผมเพิ่งละทิ้งความคิดแบบเดิมๆ ที่เคยยึดถือ เรียนรู้แนวคิดใหม่ๆ และเริ่มมองอนาคตกับเป้าหมายชีวิตของตัวเองได้ชัดเจนขึ้น ดังนั้น ในยุคที่ AI ยังไม่ได้มีอยู่เต็มไปหมด และทุกเรื่องต้องอาศัยการคลำทางชนกำแพงด้วยตัวเอง ผมอาศัยเพียงแรงฮึดและทำตามบทเรียนบนอินเทอร์เน็ต สร้างเว็บไซต์แห่งแรกในชีวิตขึ้นมา

ตอนนั้นไม่ใช่แค่ขยันลงแรง แต่เป็นเพราะรักมันมากกว่า เพราะไม่ได้ไปโรงเรียน ผมจึงได้เรียนรู้สิ่งที่ตัวเองชอบอยู่ที่บ้าน ในยุคที่ยังไม่มี AI เพื่อทำให้เว็บไซต์ใช้งานได้ราบรื่น ผมต้องออกตระเวนไปตามบล็อกต่างๆ เพียงลำพัง ราวกับเด็กเก็บของเก่า คุ้ยเขี่ยข้อมูลมหาศาลเพื่อหาโค้ดที่พอจะใช้งานได้ทีละนิด หลังจากนั้นก็เรียนรู้การซื้อโดเมน การจัดการโฮสต์ แล้วนำฟังก์ชันสารพัดที่ทั้งสะเปะสะปะ ยุ่งเหยิง และฉูดฉาดมาต่อเติมบล็อกอย่างไม่เป็นชิ้นเป็นอัน เมื่อคิดย้อนกลับไป ผมกลับรู้สึกนับถือ ตัวเองในวันนั้นที่ไม่มีแม้แต่พื้นฐานแต่ยังกล้าลงมือบุกเบิก และยิ่งนับถืออุดมคตินิยมผู้เป็นนักเรียนยากจนที่ไม่เห็นการศึกษาแบบแข่งขันกันจนเกินพอดีอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย บล็อกในตอนนั้นมีเนื้อหาบริสุทธิ์อยู่ไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นการต่อยอดจากบันทึกการเรียนระดับมัธยม และคัดลอกผลงานชิ้นเอกของนักเขียนชื่อดังมาบ้าง ถือเสียว่าได้สร้าง “สวนหมึก” ส่วนตัวให้ตัวเอง บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายวรรณกรรม {{ann|“โรแมนติกไม่น้อย”|โรแมนติกไม่น้อย|มาจากเรื่อง 《แฝงตัว》 ที่นี่ใช้ในความหมายถ่อมตัวปนเสียดสี|}}.

เรื่องราวหลังจากนั้นก็ค่อนข้างเป็นไปตามสูตรสำเร็จ: กลับเข้าสู่โรงเรียน เตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย แล้วบล็อกที่ผมปลุกปล้ำอยู่นานก็ถูกทิ้งร้างไป ต่อมา ด้วยเหตุผลนานัปการที่ไม่อาจสรุปได้ในประโยคเดียว เว็บไซต์เก่าก็กลายเป็นบ้านร้างที่ถูกหญ้าขึ้นรกไปเสียแล้ว

พริบตาเดียวก็มาถึงปัจจุบัน การสอบเข้าบัณฑิตศึกษามาตามกำหนด และสภาวะคุ้นเคยที่อยากหาเรื่องอื่นทำเพื่อ “หลบหนี” สักพักก็เกิดขึ้นตามมา ผมนึกถึงบล็อกเก่า อยากสานสัมพันธ์ครั้งเก่าต่อ แต่กลับพบว่าคนที่ไม่เรียนหนังสือนั้นไว้ใจไม่ได้จริงๆ มองเว็บไซต์เก่าที่สร้างด้วย Hexo แล้วกลับรู้สึกแปลกหน้าเหมือนคัมภีร์จากสวรรค์ ทั้งโครงสร้างไดเรกทอรีและข้อมูลประเภทต่างๆ ล้วนไม่รู้ว่าเป็นอะไร ผมยังไปค้นหาบุคคลเก่งๆ ที่เคยใช้เป็นแบบอย่างจากบุ๊กมาร์กในเบราว์เซอร์ แต่บล็อกของพวกเขากลับร้างยิ่งกว่าของผมเสียอีก คราวนี้ผมจำไม่ได้จริงๆ ด้วยซ้ำว่าทำกุญแจบ้านหายไว้ที่ไหน

เผยแพร่เมื่อ 2026-07-22 ที่ 閑時茶話 และอัปเดตล่าสุดเมื่อ 2026-07-22